هوراااااااااااااااااا  من دوباره اومدم          

تکمیل بر آن دیده نمی شود. و اما قلب دخترها مانند فرودگاهی 

است که مدت ماندن یک هواپیما در آن بستگی به فرودهواپیمای

بعدی دارد!!!

حرفهای عاشقانه من به تو

دل سوختن؟ رسم عاشقی اين نيست که تک و تنها بسوزی و ديگر نمانی، ... کاش می دانستيم که زودتر از ما، عشق ماست که برای دوری ما می سوزد و می سازد... کاش می فهميديم که قدر بودن، قدر عاشقی، قدر عشق چيست و چقدر است، کاش بيراه نمی رفتيم و می مانديم چون روز اول، عاشق، عاشق، ...

بازی با کلمات قشنگ است، بازيگری حرفه ای می خواهد، اما، قسم ، که حقيقت عشق، وجود هرگونه بازی و بازيسازی را بی نياز از دروغ و نيرنگ می سازد...

نمی دانم! بلد نيستم! من نمی دانم دل سوختن برای چيست؟ مرا سوختنی نباشد جز برای عشقم، برای او، برای بودن با او و دور ماندن از او، می سوزم، آری، اما نه به درد اين بازيگر قهار و خوشرنگ زندگی، نه به سختی و دل تنگی نمادين اين دنيای پوشالي...

آری می سوزم، از درد دور بودن و عاشقی، از غم اشک و سردی، می سوزم، اما نمی دانم چرا؟ ... خودی برايم ديگر نمانده است، نمی خواهم، خودی را که ز عشقم دور می سازد نمی خواهم، می سوزانمش، آری، می سوزانمش هر دل و هر نگاهی که مرا دور سازد از عشقم،

و می بوسم، می بويم، می جويم دلی را، دستی را، سخنی را، نگاهی را، هر نسيم و بادی را که وجودم را به او و عشقم نزديک سازد،

من بنده عشقم، بنده عاشقی...

به خاطر تو می نويسم ، به خاطر تو می خونم ، به خاطر تو زنده ام ، به خاطر خودت ، وجودت ، نگاهت ، غرورت . تويی که شدی همه چيزم ، دوست دارم هميشه باهام باشی . نمی دونی چقدر دوست دارم ، به خدا نمی دونی ، اگه می دونستی . . . . . .

پيمان سبز...

آن روز در نگاه تو وخنده ی بهار؛می شد به منتهای شکفتن اشاره کرد

می شد ميان چشمک ياس و نسيم صبح؛دل را فدای چشم نجيب ستاره کرد

هر صبح با صدای تو بيدار می شوم؛در قلب من همیشه می آيد صدای تو

هر چه نگاه عاطفه و اشک شبنم است؛با قطره های ساکت باران فدای تو

ای انتظار خسته ی گل های رازقی؛تو يادگار ميخک و ياس و شقايقی

تو بردی از ميان سکوتم دل مرا؛تو معنی سرودن پاک حقايقی

تو جاده ی رسيدن قلبی به آسمان ؛من بی تو ذره ذره بدان آب می شوم

تا سرزمين سبز مجسم می آيم و در بين راه عاشق مهتاب می شوم

تو باوفا ترين افق دور و مبهمی؛يادت کنار ساحل دل تاب می خورد

جز تو چه کس کنار دلم می نشيند و روح مرا روانه ی پرواز ميکند

هر وقت شهر پنجره ها باز می شود:من ابتدا نام تو را گوش می کنم

وقتی به عشق می رسم از لذت نگاه؛غم را به حرمت تو فرامو ش می کنم

تا آخرين نگاه به ياد تو ام ؛بدان؛دل هر چه می کند همه ی آن برا ی تو ست

قلب مرا که برده ای و رفته ام ز دست؛قلب تمام عشق پرستان فدای تو

دليل بارش باران

نهايت عشق ؛اوج باور و سرحد احساسی آسمانی است

وقتی نسيم عشق دستهای سپيد ابرهای عاشق رابه دست هم

 می سپارد

به يمن اين پيوند پاک؛وجودشان اشک شوق می ريزد

اين فرياد ها هلهله ی شادی ابرهاست

و چه عاشقانه است وصل آسمانی سحاب های آسمان

پيوند پاکشان شوق جوشش را در وجود خاکی و خشک زمين زنده می کند

و بهترين فرياد ها را به سکوت جاری در بستر خاک هديه می کنند

جاری می شوند به سوی هدفی ناب تر از ناب

هر قطره در آرزوی دريا شدن؛به عشق رسيدن ودوباره جاری شدن

بارش باران تصور زلالی است از زيستن

شايد به همين دليل عشق پاک آسمانی است

                                  هر چه بود پاک بود و زيبا

                              وقتی در چشمانم نگاه می کرد

                                 در نگاهش غرقه ميشدم

                              درست مانند روزهای کودکی

                                 حسی داشتم از نگاهش

                                انگار که در چشم هايش

                                   کشيده می شدم

                                ويا گويی که در يک دريا

                                     غرقه می شدم

                                   نگاهش غرق می کرد

                                       اما مهر بانانه

                                          اما آرام....